Sevgi; Bir insanı bir şeye yakın veya bir kimseye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten duygu.
Sevmek; Sevgi ve bağlılık duymak.
TDK böyle açıklıyor bu kelimeleri. Peki bizler nasıl seviyoruz? Karşılık mı bekliyoruz sevgimize? Sevilmeden sevemiyor muyuz? Yoksa sevildiğimizi bildiğimiz için sevmeye gerek duymuyor muyuz? Bu kelimeleri karmaşıklaştırmadan yaşasak daha güzel olmaz mıydı? Karşılıksız sevsek. Sevmeyi sevmek için yapmasak da içten sevsek. Bencilliğimizden kurtulurduk. Biraz daha mutlu olurduk.
İkinci kelimemiz gitmek olsun.
Gitmek: Bir yere doğru yönelmek.
Ben bunun içinde hüzün görmüyorum. Sevinç de görmüyorum. Sadece gitme eylemini görüyorum. Bir yere yönelmeyi görüyorum. Cem Adrian'ın dediği gibi " Gitmek kaybetmek değildir, kazanmak da, gitmek gitmektir işte. Hepsi bu..."
Başka bir kelimemiz de
Gülmek: İnsanın, hoşuna veya tuhafına giden olaylar, durumlar karşısında, genellikle sesli bir biçimde duygusunu açığa vurması.
Gülmek de bu kadar basit. Hoş bir an geçirdiğin anda veya tuhaf karşıladığın bir durumda bu tepkiyi gerçekleştirirsin. Bir günde yüzlerce defa böyle durumlarla karşılaşabiliyoruz. Peki gülmek bu kadar basitken insanlar neden somurtmayı tercih ediyor? "Gülmek kolaydır, zor olan gülmemektir" der Tunç Kılınç. Her şeye gülebilirsiniz. Fakat insan nasıl olur da gülmeden yaşayabilir? Böyle bir yaşam katlanılmaz olur. Yaşam demek ne kadar doğru orası da tartışılır...
Sevgilerle ve gülümsemelerle dolu günler dilerim.
